Yuhum Gelir

Selam uykusuz anne. 🙋🏻‍♀️

Ben çok iyi uyudum bu gece sadece 2 saat. Ne zannetmiştim? Çocuksuz günlerimdeki gibi akşam Netflix’te takılıp üzerine kitap okuyup istediğim saatte yatıp 6 saat deliksiz uyuyup ohhh miss gibi uyanmayı mı? Tabi ki bu kadar hayalperest değildim. Ama uykusuzluk beni bitirecek anacığım. Yaa benim kız oldu 13 aylık hala uyumuyor.

Neyse her şeyin başına dönüyorum. Derin’im ilk 4 ayında uykusunu düzene sokmuş 8 aylık kendi odasına geçmişti. Gece 3 kez emse de kendi odasında emip kendi yatağında geri uyuyordu. Bunu ben yaptım diye düşünüyordum. Herkese ahkam kesen bilmiş bir anne modeli idim.

–Yok hayatım olur mu öyle şey? Sen alıştırırsan öğrenir. Uyku rutinlerini unutma sonra koy yatağına biraz pışpış biraz tıstıs işte bu kadar bebeğin uyudu bile.

-Ama çok uyanıyor.

–Ya açtır o bebiş, emzir iyice öyle yatır.

-Ben bebeği yatağımda yatarak emziriyorum.

–Aaa alıştırma öyle çok zor sonrası…

Buradaki her şeye cevabı olan, çocuğunu şahane büyüten anne bendim.(Sanıyordum.) Ben sadece çocuğun karakterine yardımcı olan yan oyuncuydum. O sıralar tek deneyimimle böyle olduğunu bilmesem de şu an sizlere sesleniyorum.

“ASIL OLAN BEBEĞİNİZİN KARAKTERİ VE SİZİN KENDİ DENEYİMİNİZ.”

Bu demek değil ki zaten çocuğun karakteri bu hiçbir şey yapmamayım. Siz anne olarak tüm çabanızı ortaya koyuyorsunuz sonunda o kendi hikayesini kendi yazıyor.

Derin’le olan deneyimimden küçük bir kuple:

Yaz tatillerine gittiğimiz otellerde gün içinde karşılaştığımız anneler akşamları bebekleri ile cebelleşirken biz Volkan’la eğlenmeye gidiyorduk.

-Sizin bebeğe bakacak biri var sınırım.

–Yok hayır, bizim kız uyanmaz en az 3 saat. Bir telefon odada ve kamera açık diğeri bizde. Bakın izliyoruz.

Ne çocuk bebek arabasında sefil oluyordu ne de biz hayatımızda vazgeçiyorduk. Genelde eğlence yerlerine yakın bahçe odası seçtiğimiz için sadece 2 dakikada odada olabiliyorduk.

Allah’ım ne güzel günlermiş o günler. Dediğim gibi ben bunun kendi marifetim olduğunu düşünüp İdil’e de aynı düzeni sağlayacağımı düşündüm, hayal ettim, umdum…

İdil’im

Ah benim sabırsız ve nazlı kuzum, küçüğüm.

Dediğim gibi İdil tam 13 aylık. Hala gece uykusu acayip düzensiz. Kendi yatağında yatmak mı? Utanmasa yatağımdan beni de atacak. Sabaha kadar canı istedikçe dönüp emiyor. Bazen bir bağırış atıyor yarım saat sırtını ovduruyor. Peki neyi yanlış yaptım?

İdil 2 aylık civarı iken bir gece inanılmaz bir ağlama ile ayıldık. Bu ağlama tam 2 saat kesintisiz sürdü. Eşim, emzirirken bir yerine zarar geldiğini düşünüyordu. Bense çok çaresizdim. Doktora ulaşmaya çalışmamız boşuna bir çaba çünkü saat gece 3. En sonunda herhangi bir hastaneye götürmeye karar verdik. Tam giyindik İdil sustu. Meğerse bu, ağlamaların ilki imiş. O günden sonra bu ağlamalar her gün bu şekilde sürdü. Doktorumuzdan randevu bulup gittiğimizde söylenen şey bebeğin “kolik” olduğuydu. Çare şu: 3S kuralı: Sar, sarmala ve salla. Ve verilen bazı kolik ilaçları. İdil’in rahatlaması 8 ay sürdü.

Ama artık küçüğümüz sadece kucağımızda uyuyan bir bebeğe dönüşmüştü. Kucaktan kendi yatağıma koyup 2 saat olsun deliksiz uyumak bile bir nimet oldu benim için anneler. Artık 13 aylık olan İdil’i yatağına ve odasına alıştırma zamanı.Nasıl yapacağım bilmiyorum ama uğraşacağım. Başarırsak yazarım.

Şimdi ise her gün gün içerisinde yuhum gelir. 😴😴